De Zwaan Uitvaarten

Melden van overlijden: 030 238 00 38
Utrecht, de Bilt, Bilthoven, Zeist & regio

Oud zeer

Soms is er na een groot verlies nooit ruimte geweest voor rouw. Je sprak er niet over, je moest door, er kwam een andere ramp overheen, je hield je groot voor het gezin, zand erover. Het verdriet lag ergens diep begraven, maar verteerde niet. Een nieuw overlijden in het gezin kan een kans zijn om het oude verdriet te verwerken. Hoe kan dat in zijn werk gaan?

Moeder is honderd jaar geworden en overlijdt. De negen kinderen zitten om de tafel in het verzorgingshuis. De jongste dochter neemt het woord, iedereen is stil. Ze vertelt over het broertje dat destijds voor het huis is verongelukt. De straat op gerend, geraakt door een auto, dood. Zij, het zusje vlak daarboven, toen 4 jaar, voelde zich schuldig, had beter op moeten letten. Nu, 60 jaar later, bij de dood van haar moeder, kan ze dit voor het eerst uitspreken.  Het schuldgevoel is haar leven lang gebleven. Zolang moeder leefde, bleef het onuitgesproken liggen in de schoot van het gezin. Boerenleven, hard gewerkt, vader vroeg overleden, dus aanpakken.

Het kindje is destijds begraven op de begraafplaats in het dorp. Vaders graf lag even verderop. Dat eenzame grafje, dat deed en doet pijn. Ik stel voor het kindje opnieuw te begraven tegelijk met moeder in het ouderlijk graf, waar vader ook ligt.  De begraafplaatsbeheerder begrijpt dat hier oud zeer verzacht en opgelost wordt en verleent alle medewerking. Hij timmert een mooi kistje voor de opgegraven resten.

Het verdriet lag ergens diep begraven, maar verteerde niet. Een nieuw overlijden kan een kans zijn om het oude verdriet te verwerken.

Hij vindt op de zolder een oud draagbaartje, dat hij opnieuw schildert. In de kerk staat het kistje daarop met een door moeder gehaakt kleedje. De grote moederkist staat er naast. In stoet lopen de kinderen naar de begraafplaats naast de kerk. De oudste dochter draagt met haar man het kleine kistje. Zo’n verstild beeld. Daarachter de andere kinderen met moeder. Op het graf wordt eerst de kist met moeder neergezet en daarop het kleine kistje. Zo dalen ze samen in vaders graf. Ouders en kindje zijn weer herenigd.

Die week is de naam van het broertje heel vaak genoemd. Het leek wel opnieuw geboren door het opnieuw te gaan begraven. Later zeiden de kinderen dat het hen had geholpen iets concreets te doen.  De herinnering aan het verloren kind werd weer levend.

En toen pas konden ze eindelijk écht afscheid nemen.

Petra Branderhorst